گروه روانشناسی دانشگاه گیلان

نوع مقاله : مقاله پژوهشی

نویسندگان

1 کارشناس ارشد روانشناسى و آموزش کودکان استثنایى، دانشکده روانشناسى و علوم تربیتى، دانشگاه تهران، تهران، ایران

2 دانشیار، گروه روانشناسى و آموزش کودکان استثنایى، دانشکده روانشناسى و علوم تربیتى، دانشگاه تهران، تهران، ایران

3 استادیار، گروه روانشناسى و آموزش کودکان استثنایى، دانشکده روانشناسى و علوم تربیتى، دانشگاه تهران، تهران، ایران

10.22124/jbms.2024.25341.1016

چکیده

کودکان با ناتوانی یادگیری اغلب مشکلاتی در ابراز هیجان دارند و نظام خانواده را تحت تاثیر قرار می دهند و تغییرات مهمی در عملکرد والدین به وجود می آورند. بنابراین پژوهش حاضر با هدف ارزیابی اثربخشی برنامه والدگری مثبت بر خودکارآمدی ماداران کودکان با ناتوانی یادگیری و ابراز هیجان در این کودکان بود. پژوهش حاضر نیمه‌آزمایشی از نوع پیش‌آزمون- پس‌آزمون با گروه گواه بود. جامعه آماری شامل تمامی دانش آموزان با ناتوانی یادگیری مقطع ابتدایی شهر رشت و مادران آنها در سال تحصیلی 99- 1398 بود که از این میان 290 نفر با روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب و بر حسب شرایط ورود به پژوهش به‌صورت تصادفی در دو گروه آزمایش(14=N) و گواه (15=N) جایدهی شدند. برای جمع‌آوری داده‌ها از پرسشنامه مشکلات یادگیری کلورادو (2011)، پرسشنامه خودکارآمدی عمومی شرر(١٩٧٢)، تنظیم هیجان کودکان و نوجوانان گراس و جان(2003) و نسخه چهارم مقیاس هوشی وکسلرکودکان (2003) استفاده شد. برنامه والدگری مثبت در طول8 جلسه به مدت یک ماه بر روی گروه آزمایش اجرا گردید. برای تجزیه ‌و تحلیل داده‌ها از تحلیل کواریانس استفاده شد. نتایج تحلیل کوواریانس نشان داد که والدگری مثبت بر خودکارآمدی مادران کودکان با ناتوانی یادگیری مؤثر بود. همچنین یافته های تحلیل کواریانس نشان داد که والدگری مثبت بر ابراز هیجان کودکان با ناتوانی یادگیری در گروه آزمایش به‌طور معنی‌دار مؤثر بود(01/0>P). بر اساس نتایج پژوهش حاضر می توان نتیجه گرفت که برنامه والدگری مثبت از طریق برقراری ارتباط موثر میان والدین و کودکان، باعث بهبود عملکرد مادران و کودکان با ناتوانی یادگیری می شود.

کلیدواژه‌ها

موضوعات

عنوان مقاله [English]

The impact of positive parenting on emotional expression in children with learning disabilities and on the self-efficacy of their mothers