نوجوان
مهناز شهبازپور؛ سیده مریم موسوی؛ سامره اسدی مجره
دوره 2، شماره 2 ، شهریور 1404
چکیده
هدف پژوهش حاضر بررسی اثربخشی درمان چندسیستمی بر واکنشپذیری بینفردی در نوجوانان دارای رفتارهای جامعهستیز بود. این پژوهش از نوع نیمهآزمایشی با طرح پیشآزمون، پسآزمون و پیگیری دو ماهه و با استفاده از گروه آزمایش و کنترل انجام شد. جامعه آماری شامل دانشآموزان چهار مدارس دولتی دخترانه شهر کرج در سال ۱۴۰۳-۱۴۰۲ بود. تعداد ۵۲۰ دانشآموز ...
بیشتر
هدف پژوهش حاضر بررسی اثربخشی درمان چندسیستمی بر واکنشپذیری بینفردی در نوجوانان دارای رفتارهای جامعهستیز بود. این پژوهش از نوع نیمهآزمایشی با طرح پیشآزمون، پسآزمون و پیگیری دو ماهه و با استفاده از گروه آزمایش و کنترل انجام شد. جامعه آماری شامل دانشآموزان چهار مدارس دولتی دخترانه شهر کرج در سال ۱۴۰۳-۱۴۰۲ بود. تعداد ۵۲۰ دانشآموز دهم و یازدهم، ۲۰ نفر که براساس مقیاس خودسنجی جامعهستیزی لونسون (1995) دارای رفتارهای جامعهستیز شناخته شدند و با استفاده از روش نمونهگیری بهصورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل (هر گروه ۱۰ نفر) جایدهی شدند. ابزار گردآوری پرسشنامه واکنشپذیری بینفردی (DIRQ، دیویس، ۱۹۸۳) بود. گروه آزمایش طی ۱۲ جلسه ۹۰ دقیقهای تحت درمان گرفت و گروه کنترل درمانی دریافت نکرد. یک هفته قبل و بعد مداخله پیشآزمون و پسآزمون و دو ماه بعد آزمون پیگیری اجرا شد. دادهها با تحلیل واریانس آمیخته و آزمون تعقیبی بونفرونی در نرمافزار SPSS نسخه ۲۷ تجزیه و تحلیل گردید. نتایج نشان داد که درمان چندسیستمی در افزایش واکنشپذیری بینفردی مؤثر بوده است (P<0.05). همچنین این درمان بر خردهمقیاسهای پریشانی شخصی و خیالپردازی بهبود معناداری ایجاد کرد، در حالیکه در خردهمقیاسهای دیدگاهگیری و همدلی تغییر معناداری نشد. علاوه بر این، اثرات درمان در طول دوره پیگیری پایدار باقی ماند. یافتههای این مطالعه نشان میدهد درمان چندسیستمی میتواند بهعنوان یک مداخله کارآمد برای ارتقای واکنشپذیری بینفردی و کاهش مشکلات اجتماعی و روانشناختی نوجوانان دارای رفتارهای جامعهستیز به کار گرفته شود و همچنین مکملی ارزشمند برای سایر رویکردهای پیشگیرانه و درمانی باشد.
نوجوان
سعید آریاپوران؛ وحید اسماعیلی؛ حسن امیری
دوره 1، شماره 1 ، آذر 1403، ، صفحه 1-14
چکیده
هدف پژوهش حاضر اثربخشی درمانهای تنظیم هیجان و چشمانداز زمان بر رفتارهای پرخطر نوجوانان بود. پژوهش حاضر به صورت نیمهآزمایشی با طرح پیشآزمون، پسآزمون و پیگیری با گروه کنترل انجام شد. جامعۀ آماری پژوهش را تمامی دانشآموزان پایۀ هفتم تا دوازدهم شهرستان گیلانغرب تشکیل دادند (1050=N). نمونه پژوهش شامل پنجاه و یک نوجوان با رفتارهای ...
بیشتر
هدف پژوهش حاضر اثربخشی درمانهای تنظیم هیجان و چشمانداز زمان بر رفتارهای پرخطر نوجوانان بود. پژوهش حاضر به صورت نیمهآزمایشی با طرح پیشآزمون، پسآزمون و پیگیری با گروه کنترل انجام شد. جامعۀ آماری پژوهش را تمامی دانشآموزان پایۀ هفتم تا دوازدهم شهرستان گیلانغرب تشکیل دادند (1050=N). نمونه پژوهش شامل پنجاه و یک نوجوان با رفتارهای پرخطر بود که در سه گروه درمان تنظیم هیجان، درمان چشمانداز زمان و کنترل جایدهی شدند. هر دو گروه آزمایش به طور جداگانه طی هشت جلسه، هفتهای یک جلسه نود دقیقهای به صورت گروهی، تحت درمان قرار گرفتند. ابزار گردآوری داده، چک لیست رفتارهای پرخطر نوجوانان (CORBY، آرمسترانگ، 2012) بود. برای تحلیل دادهها از تحلیل واریانس (آنوا) با اندازهگیری مکرر و آزمونهای تعقیبی توکی و بُنفرونی استفاده شد. نتایج نشان داد که درمانهای تنظیم هیجان و چشمانداز زمان بر کاهش رفتارهای پرخطر اثربخش بودهاند (0/01>P)؛ اما بین دو درمان تفاوت معنادار مشاهده نشد(0/05<P). براساس نتایج، درمانهای تنظیم هیجان و چشمانداز زمان برای کاهش رفتارهای پرخطر نوجوانان پیشنهاد میشود.
