آموزش مثبت اندیشی
علی عموزاده لیچائی؛ علی اکبر ارجمندنیا؛ سوگند قاسم زاده
دوره 2، شماره 3 ، آذر 1404
چکیده
کودکان با ناتوانی یادگیری اغلب مشکلاتی در ابراز هیجان دارند و نظام خانواده را تحت تاثیر قرار می دهند و تغییرات مهمی در عملکرد والدین به وجود می آورند. بنابراین پژوهش حاضر با هدف ارزیابی اثربخشی برنامه والدگری مثبت بر خودکارآمدی ماداران کودکان با ناتوانی یادگیری و ابراز هیجان در این کودکان بود. پژوهش حاضر نیمهآزمایشی از نوع پیشآزمون- ...
بیشتر
کودکان با ناتوانی یادگیری اغلب مشکلاتی در ابراز هیجان دارند و نظام خانواده را تحت تاثیر قرار می دهند و تغییرات مهمی در عملکرد والدین به وجود می آورند. بنابراین پژوهش حاضر با هدف ارزیابی اثربخشی برنامه والدگری مثبت بر خودکارآمدی ماداران کودکان با ناتوانی یادگیری و ابراز هیجان در این کودکان بود. پژوهش حاضر نیمهآزمایشی از نوع پیشآزمون- پسآزمون با گروه گواه بود. جامعه آماری شامل تمامی دانش آموزان با ناتوانی یادگیری مقطع ابتدایی شهر رشت و مادران آنها در سال تحصیلی 99- 1398 بود که از این میان 290 نفر با روش نمونهگیری در دسترس انتخاب و بر حسب شرایط ورود به پژوهش بهصورت تصادفی در دو گروه آزمایش(14=N) و گواه (15=N) جایدهی شدند. برای جمعآوری دادهها از پرسشنامه مشکلات یادگیری کلورادو (2011)، پرسشنامه خودکارآمدی عمومی شرر(١٩٧٢)، تنظیم هیجان کودکان و نوجوانان گراس و جان(2003) و نسخه چهارم مقیاس هوشی وکسلرکودکان (2003) استفاده شد. برنامه والدگری مثبت در طول8 جلسه به مدت یک ماه بر روی گروه آزمایش اجرا گردید. برای تجزیه و تحلیل دادهها از تحلیل کواریانس استفاده شد. نتایج تحلیل کوواریانس نشان داد که والدگری مثبت بر خودکارآمدی مادران کودکان با ناتوانی یادگیری مؤثر بود. همچنین یافته های تحلیل کواریانس نشان داد که والدگری مثبت بر ابراز هیجان کودکان با ناتوانی یادگیری در گروه آزمایش بهطور معنیدار مؤثر بود(01/0>P). بر اساس نتایج پژوهش حاضر می توان نتیجه گرفت که برنامه والدگری مثبت از طریق برقراری ارتباط موثر میان والدین و کودکان، باعث بهبود عملکرد مادران و کودکان با ناتوانی یادگیری می شود.
مداخله گروهی شناختی رفتاری
نسترن تلاشان؛ نیلوفر زاهدی بیالوائی
دوره 1، شماره 2 ، اسفند 1403، ، صفحه 14-25
چکیده
پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی مداخله گروهی شناختی رفتاری بر خودکارآمدی دانش آموزان دارای آسیب شنوایی با نشانه های اضطراب انجام شد. طرح پژوهش نیمه آزمایشی و به صورت پیش آزمون_پس آزمون با گروه کنترل انجام شد. جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان ناشنوای شهرهای بجنورد و شیروان در سال 1400 بود. نمونه آماری شامل 24 دانش آموز ناشنوا ...
بیشتر
پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی مداخله گروهی شناختی رفتاری بر خودکارآمدی دانش آموزان دارای آسیب شنوایی با نشانه های اضطراب انجام شد. طرح پژوهش نیمه آزمایشی و به صورت پیش آزمون_پس آزمون با گروه کنترل انجام شد. جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان ناشنوای شهرهای بجنورد و شیروان در سال 1400 بود. نمونه آماری شامل 24 دانش آموز ناشنوا (در هر گروه 12 نفر) بود که از میان دانش آموزان با آسیب شنوایی بر اساس پرسشنامه اضطراب بک به عنوان دانش آموز ناشنوا با نشانه های اضطراب شناسایی شدند. برای جمعآوری دادهها از پرسشنامه اضطراب بک (BAI، 1988) و پرسشنامه خودکارآمدی برای کودکان (SEQ-C، موریس، 2001) استفاده شد. گروه آزمایش به مدت 12 جلسه 45 دقیقه ای به صورت یکبار در هفته تحت مداخله گروهی شناختی رفتاری قرار گرفت. داده ها با استفاده از تحلیل کوواریانس چند متغیری (مانکوا) مورد تحلیل قرار گرفت. نتایج نشان داد که مداخله گروهی شناختی رفتاری بر افزایش خودکارآمدی دانش آموزان با آسیب شنوایی مضطرب به صورت معناداری مؤثر بود (0/01>P). این یافته بیان میکند که درمان شناختی رفتاری گروهی میتواند برای ارتقاء کیفیت زندگی دانش آموزان مبتلا به آسیب شنوایی با نشانههای اضطراب اثرگذار باشد و به عنوان یک مداخله درمانی سودمند برای آنها در مراکز بهزیستی و آموزشی توصیه می شود.
